تبلیغات
وبلژیون آقای ابراهیم صادقی - شجاعت یا غیبت ترس ؟
تاریخ : چهارشنبه 10 خرداد 1396 | 04:44 ب.ظ | نویسنده : محمد دلبری

تحمل شکست های بزرگ = رسیدن به موفقیتهای عظیم

هیچ کس منکر آن نیست که خوب عمل کردن بهتر از خوب حرف زدن است . اما سوالی که مطرح است این است که چرا بسیاری در ایستگاه حرف و تفکر متوقف می شوند وچادر می زنند وتاابد می مانند – ولی هرگز به خود جرات نمی دهند تا گامی پیش نهند و عملی انجام دهند ؟

بین گفتن و عمل کردن باید کفشهای بسیاری پاره شود وپاهای زیادی خسته شود . شاید هزینه ی عمل کردن بالاست ؟؟

هیچ چیز بهتر از عمل کردن نمی تواند اضطراب و دلشورگی افکار پیچیده و بزرگ رابرطرف سازد . اولین گامی که برمی داریم – درست قبل از تمام شدن – مقدمات ظهور محل گذاشتن گام دوم را آماده میکند و به همین ترتیب خود مسیر راه را به ما نشان خواهد داد . اگر دقت کنیم میبینیم ما عادت داده شده ایم که همیشه خودمان را با ایده آلهای خود محک بزنیم – اما وقتی میخواهیم راجع به دیگران قضاوت کنیم بر اساس عمل آنها داوری می کنیم و این یعنی عمل همیشه بر حرف و گفتار و نوشته و کلام ارجعیت دارد .

سئوال : بین ظهور یک ایده در ذهن و انجام عمل باید چقدر فاصله باشد ؟ یعنی چقدر باید منتظر بمانیم تا ایده ای که به ذهنمان رسیده جامه ی عمل بپوشد ؟   نیمی از آدمهای نا امید و افسرده و غمگینی که می شناسیم – آنهایی هستند که از رفتن به دل مشکل می ترسند و دایم دنبال راه میانبری برای فرار از مقابل مشکل هستند . درست است که همه ی کارها را در یک تحظه نمی توانیم انجام دهیم ولی لااقل در هر لحظه می توانیم یک کار انجام دهیم و مجموعه ای از همین کارها لحظه ای بعد از یک مدت تبدیل به یک شاهکار بزرگ می شود .

بنابراین هر لحظه حق دارید راجع به کارهای لحظات بعد هزاران واحد تفکر و خیال کنید – ولی درست آن است که همزمان در هر لحظه یک کار انجام دهید . چونکه نهایتا این کارها و اقدامات عملی شماست که نتایج را تعیین می کند .

سئوال : آیا خطر پذیری یا ریسک در کارهاست که بسیاری را از اقدام عملی باز می دارد ؟          

کسی که قصد و نیت پیشرفت را در دل می گرداند باید بداند که همزمان خطر شکست را نیز پذیرفته است . پیشرفت همیشه با خطر پذیری همراه بوده است . نمی توان به پله ی بالاتری رفت مگر اینکه همزمان از روی پله ی قبلی قدم را بلند کرد و از آن دل بکند . نمی توان روی همه ی پله ها پای خود را نگه داشت و در عین حال به جلو رفت . فراموش نکنید که ایده های بسیار عظیم و با شکوهی در طول تاریخ بشر به ذهن انسانهایی رسیده – اما فقط چون این افراد از مضحکه شدن می ترسیدند – این ایده ها از دست رفته اند . بشریت تمام پیشرفت های زندگی خود را مدیون انسانهایی می داند که از عمل کردن و از همه مهمتر مسخره شدن هراسی نداشته اند .فقط آنها که تحمل شکست های بزرگ را دارند می توانند به موفقیتهای عظیم برسند – بقیه فقط آدمهایی معمولی باقی خواهند ماند .

خیلی ها از ترس اینکه اشتباه نکنند و کار خطایی از آنها سرنزند – هرگز دست به عمل نمی زنند و اصلا وارد صحنه نمی شوند . آنها از این نکته ی ظریف غافل اند که دست روی دست گذاشتن و فرصت ها را از دست دادن بزرگ ترین اشتباه است . اگر قرار باشد سرزمین جدیدی را کشف کنی باید ساحل سرزمین قبلی را از دست بدهی و مدت ها روی آب سرگردان باشی تا به سرزمین جدید برسی . در دل هر کشف جدیدی سرگردانی و خطر گم شدن وجود دارد – ولی این خطر نباید مانع از اقدان و عمل فرد شود .



  • paper | سامان | اخبار